تنبلی چشم

 

آمبلیوپی یا تنبلی چشم چیست؟

احتمالاً شما این مشکل بینایی که به سنین کودکی مربوط می‎شود را با نام رایج‎تر آن، تنبلی چشم می‎شناسید. آمبلیوپی زمانی اتفاق می‌افتد که بینایی یکی از چشم‎های کودک آن‎طور که باید شکل نمی‎گیرد.

اگر تنبلی چشم درمان نشود، مغز کودک می‎آموزد که از تصویری که از چشم ضعیف‎تر می‎آید چشم‎پوشی کند که این امر می‎تواند برای همیشه به بینایی او آسیب برساند.

علت تنبلی چشم:

آمبلیوپی معمولاً زمانی شروع می‎شود كه یك چشم تمركز بهتری نسبت به دیگری داشته باشد. گاهی اوقات یکی از چشم‎ها دوربین است یا آستیگماتیسم بالایی دارد، اما دیگری این‎گونه نیست.
هنگامی که مغز کودک یک تصویر تار و تصویری واضح دریافت می‎کند، شروع به نادیده گرفتن تصویر تار می‎کند. اگر این وضعیت ماه‎ها و یا سال‎ها در کودک خردسال ادامه یابد، بینایی چشمی که تار می‎بیند بدتر خواهد شد.
گاهی اوقات چشمان کودک آن‎طور که باید یکسان نیستند و یکی از چشم‎ها به داخل یا خارج منحرف می‎شود.  پزشکان این را استرابیسم یا لوچی می‎نامند که می‎تواند منجر به ابتلا به آمبلیوپی شود. کودکان دچار این مشکل نمی‎توانند چشمان خود را روی یک تصویر متمرکز کنند، به همین خاطر دچار دوبینی می‎شوند.

تشخیص تنبلی چشم:

تمام کودکان باید قبل از سن مدرسه مورد بینایی سنجی قرار بگیرند. پزشک کودک یا برنامه بینایی‎سنجی مدارس برای حصول اطمینان از موارد زیر کودکان را معاینه می‎کند:


هیچ چیز مانع تابش نور در چشمان کودک نمی‎شود.
 هر دو چشم به یک اندازه خوب می‎بینند.
 هر دو چشم به طور صحیح حرکت می‎کنند.


در صورت وجود هر مشکلی ، پزشک یا پرستار مدرسه ممکن است به والدین توصیه کنند که کودک را نزد یک متخصص چشم ببرند.  اگر احساس می کنید در دید فرزندتان مشکلی وجود دارد- حتی اگر چیزی در سنجش بینایی مشاهده نشود – بهتر است با چشم‎پزشک کودکان ملاقات کنید.
برخی از متخصصان مراقبت از چشم معتقدند که بچه ها باید در 6 ماهگی، 3 سالگی و پس از آن هر سال در سن مدرسه مورد سنجش بینایی قرار بگیرند. بهتر است در این مورد با چشم‎پزشک خود مشورت کنید.

اگر آمبلیوپی در خانواده وجود داسته باشد، احتمال ابتلای کودک به آن بالا می‎رود. به یاد داشته باشید که نمی‎توانید فقط با نگاه کردن به کودک تشخیص دهید که او مبتلا به تنبلی چشم است. تشخیص و درمان به‎موقع کلید حل این مشکل هستند.

درمان تنبلی چشم:

متداول‎ترین روش درمان این مشکل این است که مغز کودک را مجبور به استفاده از چشم ضعیف کنیم. ابتدا پزشک، مشکلات احتمالی در چشم ضعیف‎تر مانند نزدیک‎ بینی، دوربینی یا آستیگماتیسم را اصلاح می‎کند. بیشتر کودکان مبتلا به آمبلیوپی، برای کمک به تمرکز چشم خود به عینک نیاز دارند. اگر علت مسدود شدن نور ورودی به چشم کودک آب‎مروارید باشد، پزشک ممکن است عمل جراحی را برای از بین بردن این مشکل توصیه کند.
سپس چشم‎ بندی به کودک داده می‎شود تا با آن چشم قوی‎تر خود را بپوشاند. در ابتدا دیدن با چشم ضعیف برای بیمار سخت خواهد بود. اما استفاده از چشم‎ بند بسیار مهم است. ممکن است درمان هفته‎ها یا ماه‎ ها طول بکشد اما بینایی کودک بهبود خواهد یافت. بیماران باید دستورالعمل‎های پزشک را با دقت دنبال کنند و کودک باید برای ویزیت ‎های برنامه‎ ریزی شده حاضر شود تا پزشک بتواند روند درمان را مشاهده کند.
بعد از این‎که پزشک تشخیص دهد که دید به حالت عادی برگشته است، کودک دیگر مجبور نخواهد بود که چشم‎ بند را برای همیشه بر روی چشم خود بگذارد. اما گاهی اوقات وقتی بچه‎ ها به استفاده از هر دو چشم برمی‎گردند، چشم ضعیف کمی از قدرت بینایی خود را از دست می‎دهد. دراین‎صورت، کودک باید مجدداً از چشم‎بند استفاده کند.
در موارد خفیف آمبلیوپی ، پزشک ممکن است از قطره چشمی به نام آتروپین استفاده کند. این قطره چشم را تار می کند تا کودک نیازی به پوشیدن چشم‎ بند نداشته باشد.
اگر استرابیسم یا چپ‎ بودن چشم مانع از حرکت صحیح چشمان شود، پزشک ممکن است جراحی روی عضلات چشم را توصیه کند. بیمار می تواند در مورد بهترین روش درمان با پزشک خود مشورت کند.

چشم انداز بلندمدت:
با تشخیص و درمان به ‎موقع ، بیشتر کودکان مبتلا به تنبلی ‎چشم بینایی خود را بازمی‎یابند. درمان تنبلی‌چشم بعد از حدود 7-9 سالگی بسیار سخت ‎تر می شود، بنابراین باید اطمینان حاصل کنیم که کودکان پیش از رسیدن به این سن زودتر معاینات چشم را انجام دهند و توصیه‎ های پزشک در مورد درمان ، حتی اگر سخت باشند را دنبال کنند. بیشتر بچه‏ ها نمی‎ خواهند هر روز چشم‎ بند ببندند. در این مورد می‎توان در مورد استفاده از آتروپین با پزشک مشورت کرد.

https://www.webmd.com/eye-health/amblyopia-child-eyes#2